Γράφει ο Ηρακλής Μίγδος
Παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες, με την ψυχική μου κατάσταση να βρίσκεται στο μεταίχμιο γέλιου και κλάματος, το ζήτημα που έχει προκύψει με τον Πάνο Βλάχο, τον Άρη Πορτοσάλτε και τον Άδωνι Γεωργιάδη. Από την μια μεριά βρίσκεται ένας ηθοποιός που μου είναι γενικά συμπαθής και από την άλλη δυο πρόσωπα της πολίτικης και δημοσιογραφικής σκηνής για τα οποία ποτέ δεν έτρεφα θετικά συναισθήματα, το αντίθετο θα έλεγα μάλιστα. Παρ’ όλα αυτά δε μπορώ να σταθώ στη συμπάθια που τρέφω ή δεν τρέφω για κάποιον και να υποστηρίξω τις λάθος επιλογές του.
Καταρχάς πρέπει να ξεκινήσουμε με κάτι βασικό. Οι επίμαχοι στίχοι του κύριου Βλάχου δεν είναι κριτική προς κανένα πρόσωπο, πόσο μάλλον προς την εξουσία. Η συνθηματολογία δε μπορεί να είναι κριτική, δεν είναι πολιτικός λόγος. Με συνθηματολογία προσπαθούσαν να διεγείρουν τα πλήθη όλοι οι μεγάλοι δικτάτορες. Από τον Χίτλερ μέχρι τον Στάλιν. Οπότε, επειδή από ό,τι έχω καταλάβει ο κύριος Βλάχος δε θέλει να ταυτιστεί με τέτοια πρόσωπα, καλύτερα θα ήταν όταν θέλει να προβεί σε κάποιου είδους κριτική να το κάνει με επιχειρήματα και με μέτρο.
Επιπροσθέτως με αυτού του είδους την «κριτική» το μόνο που καταφέρνει είναι να μετατρέπει τους θύτες (εδώ θα συμφωνήσω με τον ηθοποιό. Και οι δυο που αναφέρονται στους στίχους είναι οι θύτες της υπόθεσης) σε θύματα. Είμαι σίγουρος πως και ο ίδιος αν το καταλάβαινε αυτό από πριν δε θα τραγουδούσε ποτέ αυτούς τους στίχους. Δε θα βγάλουμε τον Άδωνι και τον Άρη θύματα… είναι άξιοι κριτικής και βαριάς κριτικής μάλιστα και αυτός είναι ο λόγος που οι στίχοι του Βλάχου είναι ανούσιοι.
Τέλος για όσους μιλάνε περί λογοκρισίας θα ήθελα να τους πω ότι δεν τίθεται καν θέμα. Οι στίχοι αυτοί, αν και ανόητοι, είναι τόσο άκακοι για κάθε εξουσία που δεν υπάρχει λόγος να τις λογοκρίνει κανείς. Απλώς η ίδια η εξουσία στρέφει το βλέμμα της κοινής γνώμης εκεί έτσι ώστε να μην ακούσουν πραγματικούς στίχους με κριτική όπως αυτούς των Social Waste ή των Κοινών Θνητών που όντως είναι επιζήμιοι για την εξουσία. Το πρόβλημα δεν είναι ο Πάνος Βλάχος αλλά ο πανοβλαχισμός. Αυτή η ευκολία δηλαδή στα σχόλια, που ονομάζεται κριτική ενώ δεν υπάρχει ούτε δείγμα ουσίας μέσα τους. Οι στίχοι του Πάνου Βλάχου δεν είναι επικίνδυνοι για την εξουσία και εκεί έγκειται και η διαφωνία μου. Απλώς κάνουν θόρυβο. Όπως ακριβώς κάνει και ένας άδειος ντενεκές όταν πέφτει…
Υ.Γ. Επιμένω, όποιος θέλει να ακούσει ουσιαστική κριτική ας ακούσει Social Waste και Κοινούς Θνητούς.
Υ.Γ.1. Το άρθρο δεν υπερασπίζεται Άδωνι και Πορτοσάλτε αλλά το ακριβώς αντίθετο. Προτρέπει σε κριτική και σκληρή κριτική. Όχι ανούσια στιχάκια που στην ουσία δεν λένε τίποτα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου